Taals

Ik politiek me een
weg van woorden
duister evident
stringente oorden
hoofd en kliek
vloeken tieren
u geschiedt
klotsen lispellen
en lucht-
niet-gedachten zuchten
zacht gesteun
stille vluchten
pakken taal.

Talig

Woorden verwijzen naar een bepaalde betekenis. Dit is een aanname die we met zijn allen doen, om in ieder geval het idee te hebben dat we elkaar kunnen begrijpen.

Nu kan ik nog steeds betekenissen door elkaar halen, voorbeelden hiervan zijn mijn verwarring tussen “jurk” en “rok” of tussen “kano” en “kajak”. Door vrouwen soms te complimenteren met hun kleding heb ik de eerste onduidelijkheid inmiddels overwonnen. Ik geef trouwens eerder een compliment voor een leuk zomerjukje dan voor een rok, maar dit terzijde.

De verwarring tussen “kano” en “kajak” komt vaker voor, merkte ik na een klein onderzoekje in mijn vriendenkring. Wellicht heeft dit iets te maken met het feit dat men hier niet zo snel complimentjes voor geeft, zo van “goh, wat staat die kano je mooi” of “die kleur kajak staat jou helemaal goed”. Nee, dan moeten we eerder denken aan opmerkingen als “wow, dat was een heftige waterval!” kortom niet het soort opmerkingen die je onderscheidend vermogen stimuleren.

Relatief lijkt de verwarring tussen de begrippen “links’ en “rechts” veel bij vrouwen voor te komen. Met de auto op de ringweg van Parijs, met mijn vriendinnetje (die kaart leest) op weg naar Spanje. Ik heb net met een imposante manoeuvre tenminste 2 mensenlevens kunnen redden (namelijk de onze). “Hier links” hoor ik veel te hard in mijn rechteroor, ook hoger trouwens dan ik me haar stem herinner. Het stuur naar links gooiend zonder te kijken in welke spiegel dan ook, herinnert zij zich plots haar ezelsbruggetje….”eeeeh rechts”.

Het vervolg wil ik u graag besparen, maar dit zijn geen momenten om complimentjes over haar kleding te geven, hoe mooi ze er die dag ook uitzag in haar jurkje.