De Nacht

Ik op mijn fietsje, muziek op mijn oren en een man die me gebaart te stoppen. Zijn gebaren worden woorden nadat ik mijn koptelefoon heb afgezet. Met een lijstje in zijn handen begint hij zijn relaas; “het Leger Des Heils zit al 2 nachten vol, plek B kom ik niet in omdat ik geen harddrugs gebruik, plek C kost 5 euro die ik niet heb, plek D…etc.” Bij het afwerken van zijn alfabet valt het me op hoe hij 3 boeken onder zijn arm geklemd houdt (ook zijn enige bagage). Zonder verdere woorden geef ik hem 10 Euro. Hij stelt zich voor als Joseph uit Johannesburg.

Naastenliefde kronkelt zich in rare bochten.
Nee, is geen boekenwijsheid (die 3 boeken dus wel zo’n bocht…)

Wiskunde sucks

Toen klopte Eva (tja, echt waar) op mijn deur.
Werd wiskunde weer een woord
en achtjes een beweging
van vinger om navel.

Liefde krijgt de onschuld terug
die ze verdient.

Gebarentaal

Je handen bewegen de woorden
Geven ze zin

omdat jij ze belichaamd.

Het leven is een spel

Ik kom er steeds meer achter, het leven is een spel. Mijn vader gebruikte regelmatig de quote ‘het leven is een spel maar je moet het wel serieus spelen’. Ontdek steeds meer de waarheid achter die woorden…

Ce n'est pas une pipe. Het is een pijp maar het is ook geen pijp, wie kent niet die uitspraak en schildering van Magritte. Was voor mij lange tijd ‘kunst om de kunst’, geleuter op de vierkante centimeter dus…

Al enige tijd spelen er 2 begrippen door mijn hoofd, namelijk absurdisme en realisme. En dan niet als rationeel spelletje maar als ‘paradox van een gevoelde waarheid’.
Absurdisme is volgens de van Dale ‘een richting, vooral in de toneelliteratuur, die het absurde benadrukt’. Absurd is ‘strijdig met de rede, de logica’. Realisme is een ‘levenshouding die van de waarneembare werkelijkheid uitgaat’.
Wordt het u al duidelijk? Allemaal woorden die naar elkaar verwijzen waarbij de een de ander ontkracht en de ander slechts naar zichzelf verwijst. Zo wordt taal bijna wiskunde en zijn we toch weer bij het absurdisme terug (de cirkel is gesloten, blog kan worden opgeheven).

Terug naar die pijp, en ja zoals iedereen al aanvoelt is dit de verbeelding van een taalkundig iets. ‘Taal ontstond ongeveer twee miljoen jaar geleden, toen de voorlopers van Homo erectus symbolisch gingen denken. Dat wil zeggen dat ze abstracte begrippen gingen gebruiken, woorden die niet alleen maar naar concrete voorwerpen verwezen maar ook naar elkaar.’ Woorden (symbolen) hebben dus niet slechts een betekenis maar ook een verwijzing naar andere woorden: ‘Alleen symbolen hebben naast de reference ook sense: betekenis door de samenhang met andere symbolen, als deel van een betekenissysteem. Stoel verwijst aldus ook naar 'tafel', naar het werkwoord 'zitten', en naar welke associatie het verder ook maar bij iemand kan oproepen.’

Zegt u het maar…
Absurd?
Logisch?

Ik denk dat de woorden het leven tot spel maken…

(citaten: mijn vader en Hendrik Spiering in NRC)

De zwijger

De zwijger stemt toe.
De zwijger verwaarloost de woorden.
De zwijger denkt woorden
voordat hij zwijgt.
De zwijger beeldt zich in.
De zwijger droomt.
De zwijger stroomt over.

De zwijger bedenkt woorden
die klinken als stilte
en stilte bedenkt niemand
die is er of niet.

Stil is de zwijger.

Taals

Ik politiek me een
weg van woorden
duister evident
stringente oorden
hoofd en kliek
vloeken tieren
u geschiedt
klotsen lispellen
en lucht-
niet-gedachten zuchten
zacht gesteun
stille vluchten
pakken taal.

Een beetje zoals ik

Mijn Blog gaat echt alle kanten op; verhaaltjes, columnachtige stukjes, foto's en citaten botsen en krioelen door elkaar heen. Het lijkt wel alsof het begint te leven en een beetje wordt zoals ik...en ja, het verlangen een meer samenhangend geheel te zijn deelt uw schrijver dus met zijn Blogje.

Waren de woorden altijd maar zoals ik...