klik-klak

Nu de zon weer aan warmte wint is het geluid steeds vaker te horen (of verbeeld ik me dit?); klik-klak-klik-klak. Voor het beste geluidseffect zit men op een terrasje met een biertje en gesloten ogen, al dan niet met een geopend boek even in de schoot gelegd. Als ik omkijk naar daar waar het geluid vandaan kom heb ik telkens weer het beeld van een mooie vrouw in mijn hoofd. De ervaring leert echter dat ook lelijke vrouwen op hoge hakken lopen, een gevoel veroorzakend alsof een natuurwet overtreden wordt.

Wat is dat toch met vrouwen en hoge hakken?
En vooral: hoe komt het dat zelfs het geluid van die hakken bij ons mannen iets wakker schud?

Volgens mij moeten we terug naar de riddertijd toen wij mannen nog met ongeschoren gezichten veel te zware zwaarden meesjouwden. Het geluid van klik-klak-klik-klak betekende toen dat ons paard genoeg hooi gegeten had en klaar was voor ons. Moe van het sjouwen klommen wij dan op haar rug, voor even verlost van het gewicht en na enige minuten ook nog heerlijk warme ballen!!

Een cirkel van zelfvertrouwen

Ik hoorde Adriaan van Dis deze zin vanavond op tv spuien. Vond dit wel zo’n mooie zin….zo’n waarheid. Zelfvertrouwen heeft de neiging zichzelf te versterken en inderdaad in rondjes te lopen. Ik verdien geld (zelfvertrouwen), ik verdien nog meer geld (nog meer zelfvertrouwen). Of ik kan alle vrouwen versieren (zelfvertrouwen), en zelfs haar heb ik nu het bed in geluld (nog meer zelfvertrouwen).

Totdat de balans van die mooie cirkel verstoord wordt. Totdat het geld opraakt of die mooie vrouwen naar de volgende praatjesmaker overlopen…

Dan wordt die cirkel van zelfvertrouwen al snel een achtje van drank en nog meer drank. Ook achtjes hebben de neiging zichzelf te versterken…

Achtjes en cirkels.

Wie leert mij een vierkantje?